Kitaptan bir bölüm

Elektrogitardan önce akustik, folk veya klasik gitar çalanların en büyük sorunu, enstrümanlarının ses miktarının az olmasıydı. Özellikle kalabalık ve gürültülü yerlerde çalan müzisyenler için durum daha da güçleşiyordu. Tellerin titreşimini sadece akustik yapılarıyla büyüten akustik gitarlarda, değişim süreci işte bu şekilde başladı. Önce, titreşimi, dolayısıyla sesi artırmak için yeni yöntemler denendi. Bunlardan en çarpıcı olanı, gövdenin içine yerleştirilen ve tellerle birlikte titreşip ses miktarını iki katına kadar çıkarabilen metal diskli titreşimli (resonator) gitarlardı. 1920'li yıllarda Eddie Durham kendisinin yaptığı rezonatör gitarının gür sesiyle, büyük orkestralarda gitarın sesini yavaş yavaş canlandırmaya başlamıştı bile. Bu arada yine aynı yıllarda RCA firmasının ürettiği amplifikatörler, gitarın sesini artırmak isteyen müzisyenler için bir dönüm noktası oldu. Bu amplifikatörler sayesinde daha sonra Les Paul olarak tanınacak genç Lester Polfus; fonograf iğnesi, mikrofon veya telefon manyetiklerini gitarın gövdesine yerleştirerek ilk elektrogitarın temellerini atmaya başlıyordu. Böylece ilk kez gitarın sesi akustik olmayan bir yolla artırılmaktaydı. Pikap iğnesi veya mikrofon gövdenin titreşimini amplifikatöre aktarıyor, amplifikatör de bu sesi istenildiği kadar büyütüyordu. Fakat yine de ortaya çıkan gitarın sesi, artırılmış olsa da akustik gitarın sesiyle özdeşti.